De voorbije dagen kregen verschillende Brusselse sociale inschakelingsondernemingen onverwacht slecht nieuws: OCMW\u2019s in onder meer Ukkel, Koekelberg en Sint-Gillis beperken door de federale hervorming van de werkloosheid de duur van Artikel 60-contracten tot \u00e9\u00e9n jaar. De gevolgen laten zich onmiddellijk voelen. Lopende inschakelingstrajecten worden stopgezet, werknemers die maandenlang ge\u00efnvesteerd hebben in hun opleiding vallen uit de lucht. Net voor de kerstperiode worden zij voor een voldongen feit geplaatst.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
De meeste Artikel 60-werknemers hebben contracten die bepaalde, onbepaalde duur, duidelijk de minimale duur of voorwaarden vastleggen, vaak is tewerkstelling al gekoppeld aan het openen van het recht op werkloosheid. Maar dat die afspraken plots een andere invulling krijgen, wringt. Het lijkt op een eenzijdige wijziging van een arbeidscontract, terwijl het principe van niet-retroactiviteit van wetten precies dient om dit soort situaties te vermijden. Lopende contracten raken had men kunnen vermijden\u2014toch gebeurt het.<\/p>\n\n\n\n
Toen een recente reportage een karikatuur maakte van werklozen \u2014\u201c\u2019t zijn zotten die werken\u201d \u2014 ontplofte het publieke debat. Maar wanneer kwetsbare werknemers die elke dag bewijzen dat ze willen werken, leren en doorgroeien, plots door een beleidsbeslissing achtergelaten worden, horen we amper iets. Geen verontwaardiging, geen televisiedebat, geen politieke storm.<\/p>\n\n\n\n
Een Artikel 60-traject aangaan is voor veel werkzoekenden een zware keuze: administratieve stappen ondernemen, verlies van bepaalde voordelen, reorganisatie van het gezin, verplaatsingen, en vooral: hoop. Waar haal je nog de motivatie om dat allemaal te doorstaan als het traject maar \u00e9\u00e9n jaar duurt?<\/p>\n\n\n\n
Wat dreigt, is het klassieke draaideureffect: OCMW \u2013 werk \u2013 terug werkloosheid, jaar na jaar. Sociale inschakelingsondernemingen vrezen voor de kwaliteit van hun vormingstrajecten. Veel Brusselse werknemers hebben simpelweg meer dan \u00e9\u00e9n jaar nodig om de vorming te volbrengen en voldoende taalvaardigheid op te bouwen om duurzaam door te stromen richting reguliere arbeidsmarkt. De hervorming schiet zo haar doel voorbij: sneller activeren wordt moeilijker, niet makkelijker.<\/p>\n\n\n\n
Tijdens een recent webinar over de hervorming en de implicaties voor de OCMW\\’s van POD-maatschappelijke integratie vroeg iemand wat er moest gebeuren met lopende contracten die langer duren dan \u00e9\u00e9n jaar. Het antwoord was symptomatisch: \u201cDaar zijn wij niet voor verantwoordelijk, dat ligt nu bij de regio\u2019s.De federale regelgeving, wet bepaalt dat werkzoekenden tegen het einde van hun uitkeringsperiode een \u2018ultiem jobaanbod\u2019 moeten krijgen, maar specificeert niet wat dat inhoudt. Ondertussen blijft ook van Actiris en de Brusselse regering onduidelijkheid komen over wat het \u201cultieme jobaanbod\u201d precies inhoudt.<\/p>\n\n\n\n