We delen hier de recente studie van Carlo Caldarini, o.a…. DE TOEKOMST VAN DE INSCHAKELINGSTEWERKSTELLING
(ARTIKEL 60§7) IN HET LICHT VAN DE WERKLOOSHEIDSHERVORMING: DE CASUS VAN HET BRUSSELS HOOFDSTEDELIJK GEWEST uit het Belgisch Tijdschrift voor Sociale Zekerheid.
De analyse beschrijft de historische evolutie van het Artikel 60-contract, vergelijkt met het buitenland en analyseert het instrument in het licht van de hervorming van de werkloosheid voor Brussel. Deze inschakelingstewerkstelling bevindt zich op een snijvlak van sociale bijstand, activering en sociale zekerheid. Centraal in deze hervorming staat de verplichting om voor elke persoon die onder een artikel 60-contract wordt aangeworven een “competentieverwervingsplan” (PAC) op te stellen. De invoering van kwantitatieve doelstellingen ivm met activering voor de OCMW’s, illustreert een verschuiving: de OCMW’s worden uitgenodigd zichzelf niet langer enkel te zien als waarborgers van een subjectief recht op sociale bijstand, maar ook als organisaties die cijfermatige doelstellingen inzake tewerkstelling moeten realiseren.
Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is uitermate complex en toont het het duidelijkst hoe de hervorming van de werkloosheidsverzekering in sommige gevallen tot organisatorische problemen leidt.
De open vraag die de auteurs stellen is dan of deze toekomstige trajecten zich zullen laten kenmerken door toegenomen complexiteit en gepaard zullen gaan met nieuwe afbakeningen op het vlak van begeleiding, dan wel dat het nieuwe reglementaire kader een nieuw evenwicht zal voortbrengen dat in staat is om het sociale vangnet juist te versterken.